Λύγισε η καστανιά εκεί ψηλά

Λύγισε η καστανιά εκεί ψηλά Η καστανιά που μας σκέπαζε και στεκότανε όρθια σαν εικονοστάσι. Ξεκούμπωσε όλος ο χειμώνας, έπεσε πάνω της. Βόγκηξε ο κορμός από τον χιονιά και οι ώρες, οι μέρες, οι εποχές πότε στάχτες και πότε παγωνιές. Λύγισε ο αιώνιος κορμός, σωριάστηκαν οι κλώνοι του. Πουλιά, που φύγανε τρομαγμένα, από ανέμους και…

Αιγαίο Καστελόριζο

Αιγαίο Καστελόριζο μελτέμια, τραμουντάνες τσιμπολογούν οι άνεμοι, σταυροκουβαλητάδες. Μη πέσει κύμα στο γιαλό μη πιάσει μέγα μπόρα κι εσύ μάνα με καημό ζεστό φιλί στο στόμα. Θαλασσοκαστελόριζο και σεις δαρμένα βράχια ιερά μαντεία και χρησμοί στους πρόποδες τα σπλάχνα. Από τη συλλογή “Κόκκινη Μηλιά” Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη, 2018

Πεταλούδες, ακοίμητες πεταλούδες, πολύχρωμες

Πεταλούδες, ακοίμητες πεταλούδες, πολύχρωμες ξεμακραίνουν και φεγγίζουν την σάρκα μου όσες φορές έρχονται από πάνω. Μιλάνε στα πανηγύρια της αβύσσου, τρέφουν τα καλοκαίρια μου και αφήνουν τον ήλιο απ΄ έξω. Πεταλούδες που λαμβάνουν υπνωτικά, τρυπάνε τα θερινά μου όνειρα και σκορπίζουν τον Γαλαξία.

Μια θάλασσα τα μάτια σου

Μια θάλασσα τα μάτια σου. Σαββατοφιλημένα. Μπλε βαθύ. Απεραντοσύνη του άλλου φύλου και της απέναντι παραλίας. Κύμα και κουπιά που με οδηγούν σε σένα. Σαν στεριά.

Φυσάει σήμερα

Φυσάει σήμερα. Οι κεραίες της απέθαντης πολυκατοικίας ξεριζώνονται, αλλά τα λουλούδια στο μπαλκόνι σου διαφυλάσσουν ακόμα το κορμί τους. 0 αγέρας δε δίνει ελαφρυντικά και το κύμα δένεται στον βράχο της ύπαρξής σου. Με κυριεύει με άδεια χέρια. Συλλογή “Μελτέμια της Τροίας” Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη,  2018

Θα έρθω με την βοή του ακατάπαυστου ανέμου

Θα έρθω με την βοή του ακατάπαυστου ανέμουκαι την φωνή του κορακιού.Θα ταρακουνήσω τις καλαμιές,θα επαναφέρω τις καμπάνες των εσπεριδοειδώνκαι θα ρίξω και πάλι πάνω στο τζάμι σουτο πρώτο λιθάρι του τρελού.  Πότιζα για πολλά χρόνιαμια ξερή καλαμιάμε μια χούφτα λιμνοθάλασσα.Αν κάποτε πεθάνεις,δεν θα είσαι εσύ. Από την συλλογή“Εννέα χιλιάδες στίχοι για 9.000 Μάρες”

Έκοψα ένα δυόσμο

Έκοψα ένα δυόσμοκαι σου το φόρεσα φωτοστέφανο.Δύο φύλλα δυόσμο,για την χαρά που μου έδωσεςσε τόσους ατέλειωτους χειμώνες.Άρωμα και τρυφερότητα,που κόπηκε στα πρώτα φυσήματα του βοριά.Σπάσιμο που θέλειτο κεφάλι μου. Από την συλλογή“Έτσι ζουν οι άνεμοι”

Στα χωράφια του Φλεβάρη

Στα χωράφια του Φλεβάρηβουλιάζουν και τα βότσαλα.Βαλσαμωμένες, αποκοιμισμένες σοδιές,σαν υστερόγραφο εγκυμοσύνης.Μια πεντάρα άστραδολοφονημένα στην σκιά του σεληνόφωτος.Ακουμπάω τα μάτια μουστους ζεστούς σβόλους της κακουχίαςκαι φυτεύω μύριες αχτίδεςστα βαθιά.Κανείς δε με γνωρίζει τώρα εδώ.Κοιτάζω αμίλητος,σαν λιωμένο βλαστάρι.Όταν γιομίζει το ηλιοβασίλεμακαι επιστρέφεις κι εσύ,την λάσπη κάνωνα μοσχοβολά. Από την συλλογή“Κάποιος φώναξε το όνομα σου”